Mijn ziekbed (94)

Pasteltekening met vingertechniek.

  

Noot: afbeelding niet kopiëren, copyright: Ds. M. Pronk

De  nacht valt. De zon gaat onder. Een verdwijnende rode gloed straalt nog even de schoonheid van de zon uit. Daarna duister. Nacht.

 

De vuurtoren. Een baken aan zee. Een baken in de nacht.

Uit mijn kinderjaren in Scheveningen herinner ik mij als de dag van gister sterk de lichtbundels van de vuurtoren. Ze zwaaiden met vaste afwisseling door het slaapkamertje. Ik telde de secondes tussen de bundels in.

De laatste tijd reden we bij avond of nacht nogal eens over de Greveligendam. In de verte naar de zee toe zie je het licht van vuurtorens. Indrukwekkend.

Juist in de donkere nacht van moeiten, verdrukkingen, ziekten en zorgen geeft de  HEERE Het Licht als bundels over je leven.

God is mijn Licht, mijn heil, wie zou ik vrezen?

Ik weet mij veilig en gerust in het licht van Zijn gemeenschap, heil en blijdschap.

HEERE, verlaat noch begeef mij. Buiten U de nacht. U, o dierbare Christus, U ging de nacht in en hebt deze overwonnen. Op de paasmorgen gloorde het licht van Uw  Overwinning.

Wat zal het zijn als voor eeuwig de nacht voorbij is. Eeuwig wandelen in het licht van Uw aangezicht.

God enkel licht.

Gods vriend'lijk aangezicht

heeft vrolijkheid en licht

voor all' oprecht harten

ten troost verspreid smarten.