Hemelvaart (2/3)

 “En het gebeurde als zij voortgingen gaande en sprekende, zie, zo was er een vurige wagen met vurige paarden die tussen hen beiden scheiding maakte. Alzo voer Elia met een onweder ten hemel.”

2 Koningen 2: 11

 “En Hij leidde hen buiten tot aan Bethanië en Zijn handen opheffende zegende Hijhen. En het geschiedde als Hij hen zegende dat Hij van hen scheidde en werd opgenomen in de hemel.”

Lukas 24: 50 en 51

 

Er valt veel  uit deze geschiedenis te leren. Laten we met de beide profeten mee reizen. Het is duidelijk dat we kunnen constateren dat Elia van zijn opneming wist. Ook Elisa was ervan op de hoogte evenals de profetenzonen te Bethel en Jericho. We kunnen ons afvragen hoe zij aan deze kennis gekomen zijn. Ongetwijfeld door Goddelijke openbaring. Maar op welke wijze ontgaat ons. Zij weten het bij de HEERE vandaan. Meerderen weten het. Dat onderstreept het belangwekkende van deze bijzondere gebeurtenis.  

We kennen deze bekende geschiedenis. Het gevaar is dat we deze min of meer gewoon gaan vinden. Doch het is geen klein wonder als een mensenkind, een zondig mensenkind van gelijke bewegingen als wij, zo geheel, naar lichaam en ziel, wordt opgenomen in de hemelse heerlijkheid. Dat is toch verbazingwekkend. Het gaat hierbij niet minder dan om de grote rijkdom van het evangelie. Een zondig mensenkind wordt opgenomen in de hemel om daar te verkeren in de gemeenschap met de Heere. Ja, ook lichamelijk. Dit predikt ons dat er een weg terug is naar de volle gemeenschap van God en het huis des Vaders. Uit louter genade. We lezen dit al in de bladen van het OT. Maar, zo vragen wij ons af,  op welke grond kan dit geschieden. Dat wordt ons geopenbaard in het Nieuwe Testament. Door het werk van Christus en dan bijzonder in Zijn hemelvaart.

Laten we bij het meegaan wat dieper op deze geschiedenis ingaan. We verwonderen ons erover dat Elia er bij Elisa steeds op aandringt achter te blijven. Hij gaat er blijkbaar vanuit dat Elisa niet weet wat er staat te gebeuren. Pas als Elisa volhardt om mee te gaan en ze door de Jordaan getrokken zijn, blijkt Elia te beseffen dat Elisa het weet en spreekt hij met hem er ongedwongen over. Waarom deed Elia zo? Elia was gewoon om alleen op te treden en verkeerde veel in gemeenschap met de HEERE. Bij het volvoeren van opdrachten nam hij Elisa niet mee.

Het is goed te verstaan dat Elia onder de huidige omstandigheden alleen wil zijn. Alleen met zijn God. Hij staat immers voor de meest ingrijpende gebeurtenis van zijn leven. Hij gaat deze wereld verlaten en zal  God ontmoeten. Hij weet dat hij opgenomen wordt om eeuwig bij de HEERE te zijn met een verheerlijkt lichaam. Grote verwondering  zal hem vervullen. Dat hij als zondig mensenkind eeuwig  bij de Heere mag zijn. Hij is nu met zijn gehele bestaan op de Heere gericht. Alleen met zijn God. Daar behoeven geen andere mensen bij te zijn. Hij trekt zich terug en wil ook geheel alleen met zijn God zijn. Toch legt hij zich erbij neer dat Elisa meegaat. Het is goed dat Elisa getuige is van de ten hemelopname van Elia.  

Ongetwijfeld kent u ook de momenten dat u alleen wil zijn en u de eenzaamheid opzoekt. Dat u zich in u zelf terugtrekt voor het aangezicht van de Heere. Voor ons geestelijk leven noodzakelijk. U verdiept zich in de Bijbel. Door dat Woord spreekt de Heere tot mensenkinderen . U overdenkt wat u leest of gaat met gehoorde woord der prediking de binnenkamer in. Alleen voor het aangezicht van de Heere bidt u. Om uw zonden te belijden en te smeken om genade en het licht van de Heilige Geest. Of zijn deze momenten zeldzaam en wordt u door de jacht van het dagelijkse leven en onze onrustige en vluchtige maatschappij helemaal opgeslokt? Alleen zijn voor de Heere als de dood op u afkomt. Denk aan koning Hizkia. Hij keerde zich om naar de wand en riep tot de Heere. Weet u wat het betekent om de Heere te ontmoeten? Is er vrees of blijde en gegronde  verwachting? 

 We volgen Elia op zijn weg. Een lange weg. Hij reist van Gilgal, over Bethel en Jericho naar de Jordaan. Door een wonder trekt hij door het droge en komt in het Overjordaanse. Van hier wordt hij opgenomen. Het is precies de omgekeerde volgorde van de reis die het volk Israel maakte indertijd bij  de intocht in het land Kanaän. Toen trok men door de Jordaan, nam Jericho in en via Bethel kwam men bij Gilgal waar de wet werd voorgelezen. De weg van het bevrijde volk om in het beloofde land de HEERE te dienen.

Maar nu gaat Elia precies de weg terug om ten hemel te gaan. Kijk, het gaat bij de belofte die de HEERE gaf aan Israel niet slechts om het land Kanaän en aardse weldaden en rijkdom, maar in de belofte gaat het juist om het geestelijke. Het gaat ten diepste om Gods gemeenschap uit genade en het eeuwige leven op de nieuwe aarde. Laten we zoeken de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn.  

 Ja, het volk Israel kwam wel in Kanaän en werd weer bij de wet van de HEERE bepaald. Maar het bleek steeds maar weer dat het in zichzelf niet in staat was om als een geheiligd volk voor de Heere te leven. Israel heeft het steeds weer verzondigd. U en ik zijn uit onszelf niet in staat naar de wet des HEEREN te leven.

Elia heeft met vuur en kracht het Woord Gods verkondigd. Maar Israel heeft zich niet bekeerd. Hij gaat heen, het land uit. En wat gebeurt? Hij laat zijn profetenmantel achter. Let daar op. De profeet gaat heen. Het Woord blijft. Dat Woord roept om de komst van het vleesgeworden Woord. Door Hem en door Hem alleen kunnen we voor de Heere leven en ontvangen we de onsterfelijkheid. Buiten Christus geen vergeving en geen levensheiliging. Met Hem levendgemaakt.  Dat is het geheim van een kind van de Heere.

 Elia wordt in een vurige wagen ten hemel opgenomen. Zoals het verloste volk bij de uittocht uit het slavenhuis Egypte door de Rode Zee trok, zo mag nu Elia zijn exodus maken. Door de Jordaan uit het land der zonde naar de vrijheid in de volle heerlijkheid. Dit is het einde. Voor mij het begin van het leven. Is hier sprake van verdienste van Elia? Gelden op een of ander wijze ooit verdiensten van ons?  Nee toch! Elia gaat ten hemel als een vrucht van Christus. Heengevoerd in een hemelse strijdwagen.  Christus ging in eigen kracht ten hemel. Ook Christus had Zijn uittocht. Laten we nu daarop letten. 

2. Met zegenende handen 

En Hij leidde hen buiten tot aan Bethanië. Zo lezen we in Lukas 24. Hij leidde hen uit. Hier is sprake van een Exodus, een uittocht. Valt daarbij het accent op de leerlingen of op de Meester? De leerlingen krijgen de opdracht om in Jeruzalem te blijven en de belofte van de Vader te verwachten. Het accent valt dus op de uittocht van Christus. Hij gaat uit. Hij neemt Zijn leerlingen mee naar de Olijfberg. Zij ontvangen namelijk de vruchten. 

In Lukas 24 wordt vanaf vers 36 verhaald dat de discipelen op de dag van de opstanding  achter gesloten deuren bijeen zijn. Christus zoekt hen op en ze zijn bevreesd. Christus neemt de vrees weg. We kunnen ons afvragen waarom ze bevreesd zijn. Nu de Opgestane voor hen staat worden ze geconfronteerd met de werkelijkheid en de noodzakelijkheid van de kruisdood van Christus. Noodzakelijk om zalig te worden. Vervolgens opent Hij voor hen de Schriften en hun verstand om ze tot geloof in de Schriften te leiden. Wat er met Christus gebeurd is en nog gebeuren zal is naar de Schriften. En als Christus de Schriften opent noemt hij drie zaken die bijeen horen. Zijn kruisdood, Zijn opstanding en de verkondiging ervan. Alzo is geschreven en alzo moest de Christus lijden en van de doden opstaan ten derde dage. Zie, dat gaan nu de leerlingen verstaan. De heilsnoodzakelijkheid van de dood, de kruisdood van Christus. Overgeleverd om onze zonden en opgewekt om onze rechtvaardiging.

Maar het werk van Christus gaat door. Zijn hemelvaart is het einde van Zijn eerste werk, maar het begin van Zijn laatste werk. Het Woord moet gepreekt worden opdat zondaren tot geloof  komen. En wie in het Woord gelooft, ontvangt bekering en vergeving. De discipelen moeten uitgaan om aan alle volken het evangelie te preken en zij zullen ontvangen de Heilige Geest.

En dan eindigt het Lukasevangelie met de hemelvaart  En Hij leidde hen buiten tot aan Bethanië. De uittocht van Christus. Hij gaat terug naar de Vader en wordt met heerlijkheid en eer gekroond. Hij wordt bekleed met de hemelse glorie.

Het is veertig dagen na Zijn opstanding. Hij is vergaderd met Zijn discipelen voor de laatste keer in Jeruzalem. Hij belooft dat ze gedoopt zullen worden met de Heilige Geest en vermaant hen in Jeruzalem te blijven tot het zover is. Door de Geest zullen ze zijn getuigen zijn beginnende te Jeruzalem . Tot het uiterste der aarde. Hij gaat vanuit de hemel en door de prediking Zijn kerk vergaderen. 

 Dan verlaten ze de stad. Al pratende zijn ze gekomen boven op de Olijfberg. Hier maakt Hij Zich los van de aarde en gaat heen. Hij vaart in eigen kracht op naar de hemel en wordt door de Vader in de hemel opgenomen. Dit is Zijn uittocht uit deze wereld naar de hemelse heerlijkheid.  Paulus schrijft in Efeze 4: 9: “Nu dit. Hij is opgevaren, wat is het dan dat Hij ook eerst is nedergedaald in de nederste delen der aarde.” Christus is afgedaald in deze aardse laagvlakte. Hij kwam in de weg der vernedering en  heeft zich ontledigd en een dienstknechtgestalte aangenomen. De weg van Elia liep van Gilgal, over Bethel en Jericho naar de Jordaan. De weg van Christus liep door Gethsemane en over Gabbatha naar Golgotha. In Gethsemane ontving hij de beker van de volle toorn van God. Gewillig nam Hij deze aan. Op Gabbatha voor Pilatus werd hij hoewel onschuldig toch veroordeeld tot de kruisdood. Om zo aan het recht van de Vader te voldoen. Op Golgotha is Hij de kruisdood gestorven, dragende de volle vloek om zo volkomen te voldoen.

En na alles volbracht te hebben ging Hij de dood in. Op de zondagmorgen stond Hij op uit het graf als de volkomen Overwinnaar. En nu staat Hij gereed om naar de hemel terug te keren om daar te verschijnen voor het aangezicht van de Vader ten goede voor ons.

 Wanneer Hij zich losmaakt van de aarde heft Hij Zijn handen op en zegent Hij hen. Al zegenend gaat Hij heen. Hij breidt Zijn handen uit over Zijn leerlingen, over de stad Jeruzalem, over heel het land, ja, over de ganse wereld. In de hemel is Hij de voorbidder. Vanuit de hemel gaat Hij Zijn kerk vergaderen en doet Hij zondaren delen in de vruchten die Hij in de weg van de vernedering heeft verworven. Als  Hij opgevaren is in de hoogte heeft Hij de gevangenis gevangen genomen en heeft de mensen gaven gegeven. In Zijn triomftocht naar de hemel  neemt Hij als het ware de overwonnen vijanden mee als krijgsgevangenen. Hij heeft zonde, dood, duivel en hel overwonnen. En Hij deelt Zijn gaven uit aan allen die in Hem geloven. Hij doet delen in de vruchten van Zijn lijden.

 Onder de zegenende handen van Christus ontvangen we enkel genade. Dat is de beste plaats. Vlucht toch met al je zonden naar de Borg toe. Onder Zijn handen ontvangt  u de hemelse geestelijke   zegeningen.